شخصی از یکی از ائمه هدی پیرامون «کهیعص » و رمز این حروف پرسید . امام علیه السلام فرمودند که : انبیاء در مناجات و استدعای قضای حاجت التجا به خمسه آل عبا کردند ، محمّد و علی وفاطمه و حسن و حسین (علیهم السلام ).

زکریّا نیز برعادت انبیاء دعا می کرد . روزی گفت : الهی ! سبب چیست نام محمّد و علی و فاطمه وحسن برم ، غمها از دل من برود و چون نام حسین برم ، گریه در حلق می افتد و اندوه بر من غالب گردد ؟ حق تعالی احوال قتل و مظلومی وی را به زکریّا بگفت به سوره کهیعص « ک» کربلاست . و «ه » هلاک عترت وی ، « ی » یزید است . « ع » عطش امام حسین و « ص » صبر وی است بر آن بلیِّت . چون زکریّا به وحی الهی حال امام حسین بدانست ، از خلق مفارقت کرد و در مسجد شد و سه روز نوحه و زاری می کرد و با کسی سخن نگفت . در آخر این سه روز دعا کرد که : خداوندا ! مرا به کِبَرِ سن فرزندی ده که به مناسبت حسین باشد و به قتل وی مبتلا گردان چنانچه محمّد و علی و فاطمه و حسن علیهم السلام را به قتل وی مبتلا کردی .

اولین افراد از اولاد آدم که نامشان یحیی و حسین گذارده شد ، همین حضرت یحیی (ع) و امام حسین (ع) بوده اند و پیش از اینان ، هیچ کس چنین نامهایی نداشته است . و نیز ، دوران حمل یحیی و حسین (علیهما السلام ) در رحم مادرانشان شش ماه بود .

قال

رسول الله (ص) :

إنَّ لِقتلِ الحُسَین ِ حَرَارَة ٌ فِی قُلُوبِ المُؤمِنیِنَ لَن تَبرُدَ أبَداً

به راستی که با شهادت حسین (ع) آن چنان شور و حرارتی در دل مؤمنین ایجاد شده که هیچگاه به سردی نخواهد گرایید . ( مستدرک الوسائل ، ج 10 ص 318)

ای پیامبر آنچه از سوی خدا بر تو فرود آمده به خلق برسان که اگر نرسانی تبلیغ رسالت و اداء وظیفه نکرده ای و خداوند تو را از شر مردم محفوظ خواهد داشت  بیم مکن و دل قوی دار که خدا گروه کافران را به هیچ راه موفقیتی راهنمایی نخواهد کرد .

عید غدیرخم بزرگترین و شریف ترین و با فضیلت ترین اعیاد قبل از عید غدیرخم و بعد از این عید است .

عید سعید غدیر خم را بر محضر آقا امام عصر و تمامی شیعیان جهان تبریک عرض می کنیم .

مراتب ذکر

مرتبه اول : ذکر لفظی

مداومت بر ذکر لفظی در آموزه های وحیانی و معارف اسلامی ، از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است .

مرتبه دوم : ذکر قلبی

هر چند ذکر لفظی اثرات سازنده ای در سلوک معنوی انسان دارد ، ولی اکتفا به لقلقه زبان ، سالک را به مقصد نمی رساند، کاربرد ویژه ذکر مربوط به هنگامی است که دل سالک مهیای یاد خدای سبحان باشد ، ذکر می گوید و ناخودآگاه ، آن ذکر بر زبان جاری می شود ، در این مرتبه از ذکر، آنچه بر لب جاری می شود ، بر خاسته از قلب سالک است و از اعتقاد درونی که او دارد ، سرچشمه می گیرد.

مرتبه سوم : ذکر عملی

در حقیقت کسی که ذکر عملی دارد ، بنده واقعی خداوند است و کلیه اعضا و جوارح او ، یک کلید اتصال به خدا دارد و به طور ناخودآگاه کاری انجام نمی دهد و سخنی نمی گوید ، مگر اینکه مورد رضایت حق تعالی باشد .نسبت به اذکار لفظی و قلبی ، آن ذکر از اهمیت والاتری برخوردار است که از مرحله بیان و مرور در دل ، به عرصه عمل وارد شود و این همان ذکری است که ائمه طاهرین (ع) در رسیدن به آن پافشاری و اصرار دارند ، یعنی انسان به گونه ای به یاد خداوند متعال باشد که اگر زمینه معصیتی برایش فراهم شد ، یاد خداوند مانع از انجام آن معصیت شود .

(سیر و سلوک ، آیت الله مظاهری ، صص 115 ، 116و 117)

 بیا دوباره پاک کن ز جاده ها غبار را !                به عاشقان نوید ده رسیدن بهار را !

ببین دلم گرفته و بهانه می کند تورا !                 به من بگو که می رسی ، ز دل مبرقرار را !

 ظهور کن نگار من !                             بیا که از سرشعف فدای قامتت کنم دو چشم اشکبار را !

 تمام لحظه های من ! فدای یک نگاه تو !         بیا و پاک کن ز دل ، حدیث انتظار را !

(سعید صفایی )

ای موعود انبیاء و منجی انسان ها !

ای ذخیره خدا در زمین !

ای مهربان ترین …

ای کاش اهل عالم می دانستند که با آمدنت ، چه سعادتی به آنان روی خواهد آورد که نه چشمی اوآن را دیده ، و نه گوشی آن را شنیده

ای کاش مسیحیان جهان می دانستند که مسیح خود دلداده توست و برای ظهورت لحظه شماری می کند تا از آسمان فرود آید که اگرعیسی علیه السلام بنا بر ضرورت و برای اتمام حجّت ، مرده ای را زنده می کرد ؛ تو ای مقتدای مسیح ، زمین و زمان و انسان و جهان و اسلام و قرآن را زنده خواهی کرد .

(صحیفه مهدویه 582 (زیارت حضرت بقیه الله که در مشکلات و سختی ها خوانده می شود ).

ای کاش کلیمیان جهان می دانستند که نه تنها ید بیضا ، عصا و سنگ موسی (ع) ، الواح تورات و انگشترسلیمان که مواریث انبیاء در نزد توست و همان خضر (ع) که موسی (ع) مصاحبت با وی را تاب نیاوردو این گونه مخاطب وی قرار گرفت که :

(هذا فراقی بینی و بینک ) چرا که : (لم تستطیع علیه صبرا )

در مقابل تو دست ادب بر سینه می نهد و لحظه ای فراق و دوری را بر نمی تابد .

ای کاش پیروان زرتشت ، این معنا را درمی یافتند که “پندار نیک ، گفتار نیک و کردار نیک ” تنها و تنها در دوران طلایی ظهور توست که مجال بروز خواهد یافت تو را “یوسف زهرا ” صدا می زنند و به یوسف (ع) تشبیه می کنند اگر چه :

بالای تخت کنعان نوشته اند          هر یوسفی که یوسف زهرا نمی شود .

برگرفته از کتاب ” بیایید او را یاری کنیم “  .

نویسنده : مهدی قندی